عبادت و بندگى پیامبر اكرمصلىاللهعلیهوآله
انبیا بندگان خالص
در كوى عشق، شوكت شاهى نمىخرند اقرار بندگى كن و اظهار چاكرى (1)
از منظر قرآن، مقام عبودیت، بارزترین ویژگى پیامبران الهى است كه خداوند متعال با این امتیاز، از آن گرامیان نام مىبرد. در سوره «ص» درباره حضرت داوودعلیهالسلام مىفرماید: «وَ اذْكُرْ عَبْدَنَا دَاوُودَ ذَا الْأَیدِ إِنَّهُو أَوَّابٌ»؛ (2) «و به خاطر بیاور، بنده ما داوود صاحب قدرت را، كه او بسیار توبهكننده بود.»
و مقام عبودیت ایوبعلیهالسلام را این چنین توصیف مىكند: «وَ اذْكُرْ عَبْدَنَآ أَیوبَ إِذْ نَادَى رَبَّهُو أَنِّى مَسَّنِىَ الشَّیطَنُ بِنُصْبٍ وَ عَذَابٍ»؛ (3) «و به خاطر بیاور بنده ما ایوب را، هنگامى كه پروردگارش را خوانده و گفت: پروردگارا! شیطان مرا به رنج و عذاب افكنده است.»
علاوه بر مقام عبودیت انبیاى بزرگ الهى كه كلام وحى آن را بزرگترین امتیاز براى ایشان مىشمارد؛ پیامبر گرامى اسلام را با صفت بندهبودن معرفى مىكند. اكنون دو نمونه از این آیات را مىخوانیم:
1. «تَبَارَكَ الَّذِى نَزَّلَ الْفُرْقَانَ عَلَى عَبْدِهِى لِیكُونَ لِلْعَلَمِینَ نَذِیرًا»؛ (4) «با بركت است خداوندى كه قرآن را بر بندهاش نازل كرد تا بیمدهنده جهانیان باشد.»